Sunrise over thee plantage
Indonesie 2013

Indonesie >> Java #1

8 september 2013; Vandaag onze eerste echte dag in Indonesie. Na een goede vlucht via Abu Dhabi zijn we gisteravond laat aangekomen op Jakarta. Gelukkig hadden we het eerste hotel vast geboekt, het is wel zo lekker gelijk ergens terecht te kunnen. Nadat Rene en Nathalie en wij elkaar gevonden hadden snel op pad dus. Het POP hotel is een soort F1-Hotel-achtig concept, alleen voorzien van alle kleuren van de regenboog-inrichting. Vrolijk, ja! Traditioneel, nee… Maar fijn een goede douche, airco en goed bed zijn precies wat we nodig hebben na 24+ uur onderweg.

Het ontbijt is volgens concept simpel maar erg lekker; een bananenblad tot cornettovorm gevouwen, gevuld met rijst en nasi! Smaakvol!

We nemen een taxi naar het station voor een 3e van de prijs wat de rit gisteravond kostte. Ze weten de noodzaak voor een taxi als je net van een lange vlucht komt goed te gebruiken. Maar ach, het gaat om 10 euro tegen 3,50 euro… Op het station nemen we de bus naar Bogur. Een rit van 1,5 uur die ons ook maar 3,50 kost. Prijzen vallen hier mee. We hebben vanochtend gebeld naar het GG-hotel net buiten Bogur om 2 kamers te reserveren. Mooie locatie met prachtige tuinen en een heerlijk zwembad. Oftewel de eerste achterlijke-zwembad-goprofoto’s zijn een feit. Hier blijven we 2 nachten

De volgende dag bezoeken we de botanische tuinen in Bogor, een mooi, groot stadspark van ca. 87(!) ha groot. Ondanks dat we meer bloemen, of eigenlijk uberhaupt bloemen hadden verwacht is het erg mooi.

Dinsdag 10 september worden we opgehaald door Dana, een grappige man met een wollen muts op (in 25 graden) die onze chauffeur is voor de rit naar het dorpje Citalahab. Dit dorpje ligt in het midden van het beschermde natuurgebied ‘Gunung Halimun NP’. Dit natuurgebied is totaal niet toeristisch. We hebben in Nederland al een contactpersoon gevonden via een blog van een meisje die gewerkt heeft bij het animal rescue centre wat in dit park ligt. Ze gaf ons het mailadres van iing. Via hem regelen we dit bezoek en verblijf in een homestay midden in het park. Ook iing werkt bij dit rescue centre en is erg enthousiast over het feit dat we dit park graag willen bezoeken. Hij reist ook een stuk met ons mee.

Dana, de chauffeur, rijdt normaal de baas van het rescue centre rond en eventueel bezoekers van het centre en park zoals het team van National Geographic. Ze vinden het dan ook erg leuk (net als wij) om met 2 gopro’s op de auto gebonden over de slecht begaanbare wegen te crossen 🙂

De homestay in Citalahap waar we de komende 2 nachten slapen is ehhh, nou ja, basic-er dan basic. De dorpelingen doen niet aan stoelen (mede omdat zij wel comfortabel op platte voeten gehurkt kunnen zitten), toilet is zonder stromend water, maar mét bakje om door te spoelen. Deze toilet is ook gelijk badkamer; geen douche, wel kakkerlakken… Dé plek om buikgriep te krijgen, wat 2 van ons dan ook besluiten te doen. Gelukkig doen we dit redelijk om de beurt zodat we nog wat kunnen genieten van de prachtige wandelingen met de gids door de jungle en over de theeplantages.

DCIM113GOPRO

Met Linda en Nathalie ziek op bed, blijven er slechts 2 personen over om de honeurs waar te nemen als er een nieuw-zeelandse documantairemaker langskomt die graag in haar film wil vastleggen hoe eco-toerisme hier een goed plan zou zijn. Rene en Sander worden in diverse scenes gecoacht en geinterviewd. 3x dezelfde berg op met een geinteresseerde blik en een hoop ohh en ahh! Nu hopen dat ze er in de nasynchronisatie er geen brokeback mountain van maakt 🙂

Donderdag 12 september komt Dana ons weer ophalen. Nathalie en Linda voelen zich gelukkig weer wat beter. Omdat de heenrit al 9 uur bleek te duren waren we voorbereid op weer een lange rit. Dit klopt; 7 uur rijden over 125 km…. We kunnen praktisch sneller op fiets. Het is hier heeel chaotisch en druk. Goed om rekening mee te houden in onze verdere reisplannen.

We gaan in Bandung voor een wat luxer hotel voor de nacht. Dana stelt ons voor om ook de rit van de volgende dag voor ons de doen. We willen van Bandung naar Pandangaran, wederom zo’n 150 km rijden. We zouden met de bus gaan, maar Dana is een prettige chauffeur en we gunnen hem (en onszelf) graag de rit. Het scheelt vast ook wat tijd. Het blijkt inderdaad weer een dag lang rijden te zijn. We besluiten in Pandagaran waar we weer een jungle willen bezoeken, willen surfen en willen zwemmen in een mooie canyon maar 3 nachten te blijven in de leuke homestay die we hebben gevonden!

We gaan onze reisplannen denk ik maar ietwat aanpassen op het verkeer hier om te voorkomen dat we alleen maar in de auto en bus zitten!

3 Comments

  • Marjan

    Ach, Linda, en Nathalie, ik ken dat… Darm en buikproblemen zijn helaas een prijs die in dit soort landen ‘betaalt’ voor de prachtige natuur. Hoop dat het snel over is gegaan! Veel plezier!

  • Tannie

    leuk om te lezen! jammer van de buikgriep maar dan hebben jullie die maar vast gehad. veel plezier weer, we zijn benieuwd naar jullie volgende verhalen! liefs Thijs en Tannie

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: