Namibie 2014

Namibië deel II 

Langzaam word het weer wat warmer in ons tentje na een koude nacht aan de voet van de grootberg. Je voelt de zon opkomen. Tijd om eruit te spring! opfrissen, ontbijtje en snel in de auto voor een lange rit over gravel wegen naar Opuwo, waar we drie nachten zullen verblijven. Al vroeg tijdens de rit spotten we eindelijk eens een Giraf, CHECK! We naderen de ingang van het Etosha natuur reservaat. Je merkt het ook door het aantal wilde dieren dat je ziet. Veel antilopen struisvogels en giraffen aan de kant van de weg. We rijden de ingang van Etosha voorbij, om hier over 3 dagen naar terug te keren.

Na een verder saai stuk asfalt komen we aan in Opuwo, welke ,,de laatste stop” betekend. Het is het noordelijkste stadje / dorpje van Namibië. Op straat zie je vooral mensen lopen, weinig auto’s. Iedereen leeft hier overdag op straat, de huizen stellen niet veel voor en dienen slechts als rustplaats voor de nacht. We rijden via een zandweg de berg op. Boven op de berg ligt onze accommodatie verscholen. We zetten de tent op, gaan eten, en duiken vervolgens ons mandje in.

De volgende ochtend gaan we met een gids naar de Himba stam. We moeten daarvoor een rit van ongeveer 40 minuten maken. Eenmaal aangekomen krijgen we nog een uitleg van de gids over de regels van de Himba, waarna we het dorpje betreden. De dochter van het stamhoofd begroet ons als eerste en staat te popelen om met ons op de foto te gaan. Vervolgens moeten we de hele stam af om handjes te schudden. Na de nodige handjes is ook onze hand veranderd in een Himba hand door al het Oaker waarmee ze hun hele lichaam insmeren. De dochter van het stamhoofd geeft ons een korte demonstratie van haar was ritueel in haar huisje. Eerst vermaalt ze de oaker stenen tot poeder. Wanneer dit poeder is vermengt ze het met boter, gemaakt van de melk van het vee. Dit brengt ze vervolgens aan op haar lichaam om het te beschermen tegen o.a. de zon en de muggen. Vervolgens pakt ze een paar hete kooltjes, deze omringt ze met een aantal kruiden wat leidt tot een rookpuim. Vervolgens gaan ze met heer haar lichaam door de rookpluim heen om haar lichaam te ontdoen van ongewenste lichaamsgeuren.

Eenmaal buiten gekomen besluit ik maar weer eens om mijn drone omhoog te laten gaan. Ik had een idyllisch beeld dat alle Himba’s zouden gaan zwaaien naar de camera die eronder hangt, en kinderen erachteraan zouden rennen, wat voor prachtig beeld zou zorgen. De realiteit was echter huilende kinderen en een dorp dat word geëvacueerd. Tijd om maar weer eens naar onze kampeerplek te gaan!
De volgende 2 dagen in Opuwo liggen we voornamelijk aan het zwembad te relaxen en zijn we aan het nagenieten van het eerste deel van onze reis.
Twee dagen later vertrekken we met veel zin naar het veel belovende nationaal park Etosha, WHOEHOE! Hier hebben we denk ik nog wel het meeste naar uitgekeken. Volgens veel kenners het mooiste wildpark van Afrika. Maar zoals in elk ,,wildpark” is het maar de vraag of je wat gaat zien. De dieren hebben een gigantisch gebied waar ze vrij in leven. De hoge concentratie van dieren is hier voornamelijk te danken aan het aantal drinkplaatsen die zich hier bevinden.  Welke verder in Namibië erg schaars zijn. Na het betalen van de entree vervolgen we ons pad richting de eerste camping. We zijn voorzien van de nodige informatie over de gevaren in Etosha. De belangrijkste is vooral in de auto te blijven, en alleen uit te stappen op een camping of een aangegeven toiletgebouw, welke beide op een Jurrasic Park manier omheind zijn, en dus vrij van roofdieren, Olifanten, buffels enz.
Tijdens de rit zien we al onwijs veel dieren. We worden omringt door antiloop soorten, zebra’s, wildebeest, giraffen en nog veel meer. Tijdens de rit kun je veel afslagen nemen. Deze afslagen leiden vaak naar de zogeheten waterholes. Het is de vraag of er wel water is, dus je moet geluk hebben dat je de juiste uitkiest, in de hoop dat er veel dieren staan te drinken of af te koelen. Onze eerste keuze is meteen raak. twee olifanten en een aantal struisvogels. We zijn helemaal in onze nopjes door onze vondst. En fotograferen de 2 nogal saaie Olifanten helemaal plat. Ze staat er maar een beetje bij als standbeelden. Na een tijdje moeten we helaas weer verder, want we moeten voor het donker is op de camping plaats zijn. Onderweg besluiten we nog één waterhole te bezoeken, niet al te ver uit de richting. En wat een mazzel dat we juist deze kozen! Ik denk wel dertig Olifanten, 10 giraffen, ontelbare antilopen en Orixen. Je kon het met beide ogen niet in één blik zien zoveel. Het leek of de ark van Noah hier een stuk van zijn had verloren. René baalt als een stekker want hij heeft alleen zijn telelens op de Nikon, en de andere lenzen liggen nog achter in de auto. En je mag nou eenmaal niet uitstappen. Terwijl alle dieren zich begeven aan onze linkerzijde, zien we aan onze rechterzijde in de verte een Olifant aan komen, ook op weg naar de waterdrinkplaats. Hij komt steeds dichterbij de auto, Nondejuh wat is dat dier groot. Een volwassen stier van zo’n zesduizend kilo. Wij staan vooralsnog niet in zijn route, dus besluiten de auto niet te starten wat juist zijn aandacht zou kunnen trekken. Een groepje zebra’s loopt onze auto voorbij, en lijken een soort muurtje neer te zetten, precies tussen de naderende Olifant en ons. De Olifant ziet het en draait bij, dwars door de muur van zebra’s. het lijkt of hij zich even wil laten gelden tegenover de 30 andere Olifanten in de waterpoel. Das fijn….. maar achter de zebra’s staan wij. Zonder te remmen komt hij dichterbij, en lijkt ons ook recht aan te kijken. René durft zijn telelens niet eens meer te richten op de olifant, en zit verstijft op zijn stoel alsof hij is beland in de T-Rex scene van Jurrasic park. Nathalie, niet zo bewegen! roept hij nog. Pas op de laatste 2 á 3 meter draait de Olifant een stukje bij en loopt voor de auto langs. Pfieuwwwww. Wat een belevenis. Erg spannend. Maar wat een prachtig dier is het. Zo mooi om te zien. De emotie in zijn ogen, schitterend om dit van zo dichtbij te mogen zien.

Na een eeuwigheid te hebben genoten moeten we toch echt verder, voordat de zon ondergaat. Een niet al te lange rit brengt ons bij de eerste camping. Tijdens het inchecken besluiten we gelijk een nightdrive te boeken. Aangezien je in het donker niet zelf mag rijden, ben je verplicht een excursie te doen als je nachts opzoek wilt naar dieren. We brengen de rest van de tijd door aan de waterhole die ten midden van de camping in aangelegd. Hier kun je in doodse stilte zitten en wachten of er ook dieren komen drinken. Wanneer de zon onder is gaan de gele lampen aan. Deze zijn niet erg vel waardoor het de dieren niet hindert. Helaas komen er geen dieren omdat menig Duitse toerist niet snapt wat doodse stilte is helaas.

Het is 21:00, tijd om te beginnen aan de drie uur durende nightdrive. Zelf zien we geen ene moer. De chauffeur en tevens gids schijnt met een rode lamp van links naar rechts in een hoog tempo. In het begin bewegen alle hoofden in de auto nog mee, maar het ging al snel vervelen. Tijdens de rit zien we een Olifant en in de verte een Neushoorn. Check! maar hij was toch nog te ver weg om ervan te genieten. Na drie uur rond reiden zijn we een beetje teleurgesteld in de weinige vondst die avond. We druipen af richting ons tentje, maar besluiten nog even af te buigen naar de waterhole. Gelukkig maar! Drie neushoorns zaten al op ons te wachten. Er is verder bijna niemand. Iedereen ligt al op bed. Lekker rustig. De neushoorns drinken en lopen af en toe even weg, en komen terug met nieuwe vrienden. Op een gegeven moment stonden er zelfs zeven neushoorns en een Olifant. Wat een geluk, en zonde van die dure nightdrive. Nathalie begint aardig te knikkerbollen inmiddels en roept dat wanneer er over vijf minuten niet een ander dier als een giraf, neushoorn of olifant komt, ze op bed gaat ( klinkt best verwend). Dat wierp zijn vruchten af. Een groep leeuwen besloot te gaan rusten, net achter de waterhole. Twee mannetjes verlaten de groep om recht voor onze neus te gaan drinken, in harmonie met de neushoorns. Op een gegeven moment beginnen de leeuwen luidruchtig te brullen. Kippenvel gaat over onze armen. Bizar met hoeveel decibel dat gaat. Het duurt niet lang of er komen allemaal mensen met verslapen hoofden aangelopen om te kijken of ze nog een glimp van ze kunnen opvangen. maar helaas, ze kwamen te luidruchtig, en de dieren waren verdwenen in het hulst van de nacht. Jammer voor hun, maar wij konden met een grote glimlach gaan slapen. In die nacht horen we de leeuwen nog vele malen vlak achter onze tent brullen. Een heerlijk geluid, het slaapt heerlijk. Hiervoor hebben we gekozen te gaan kamperen in Afrika.

twee nachten later, na de nodige dieren te hebben gezien, gaan we door naar de tweede camping die we bezoeken in Etosha. De rit ernaartoe zorgt uiteraard voor de nodige dieren. Olifanten, leeuwen, neushoorn, noem maar op. Onderweg stoppen we af en toe om onze drone op te laten. Met het risico dat deze crasht, en we hem niet kunnen pakken omdat we niet uit mogen stappen. Maar juist voor Afrika hebben we hem gekocht, dus nemen we af en toe de gok.
Aan het eind van de dag komen we aan op de camping. Nathalie kookt heerlijke spaghetti en de avond valt. We besluiten vroeg naar de waterhole te gaan die bij deze camping hoort. Zo zijn we verzekerd van een goed plekje. Het was lang rustig rond het water. Eén giraf twijfelt lange tijd om te komen drinken, maar van drinken komt het telkens niet. Daarna weer even niets, totdat er opeens een vlek uit de bosjes komt. Het is donker, dus identificeren valt niet mee. Wanneer het iets meer in het licht stapt word het langzaam duidelijk. Een Luipaard! Yes! Erg zeldzaam, en zeer zelden te zien doordat ze heel schuw zijn. Het is lastig in het donker een goede foto van te maken. Ook zit hij maar niet stil, hij is erg op zijn hoede. Na al een minuut zet hij het uit het niets op een rennen. Hij was binnen vijf seconden verdwenen toen er aan de andere zijde in ene drie hyena’s opdoken. Daar schrok de luipaard dus van. de hyena’s speuren langs de waterkant of ze de luipaard nog ergens zien, maar dies allang verdwenen. Na een korte stop verdwijnen ook de hyena’s weer. Een lange tijd van helemaal niets wanneer Nathalie haar 5 minuten regel weer laat gelden. Als er binnen vijf minuten niks gebeurt gaan we op bed. Fingers crossed en hopen dat het weer werkt. En ja hoor. Een tweede luipaard duikt weer op. Deze is iets groter en rustiger en dat maakt een foto nemen mogelijk. Na tien minuten lost een neushoorn de luipaard af. We kijken nog heel even, waarna we richting onze tent gaan. Beter dan twee luipaarden op één avond zal het toch niet worden.

De volgende dag besluiten we weer vroeg op pad te gaan om zo de dieren ook een beetje te zien ontwaken. Elke ochtend is dat weer een feestje. We zien op het moment natuurlijk niet zoveel nieuwe dieren meer. Veel olifanten, antilopen en zebra’s. Ook de Orix en Wildebeest laten zich in de ochtend graag zien. We gaan op weg naar de derde en laatste kampeer plaats in Etosha. Onderweg nemen we wat afslagen naar waterholes. Jammer dat sommigen droog staan, maar dat maakt de speurtocht nog spannender. Na een tijdje hebben we weer de jackpot. Een waterhole gevuld met olifanten. Sommige olifanten zwemmen in het water, en soms zie je alleen hun slurf maar boven water als een soort periscoop. Vlak voor onze auto staat een moeder met haar paar maand oude kalf. Je ziet het kalf gewoon plezier hebben, het is iets van plan. Als wij maar niet in het plan zitten. Maar gelukkig, dat was niet het geval. Hij wachtte totdat er een groep impala’s richting het water kwam om te drinken. Wanneer ze er niet op verdacht waren dook de kleine olifant achter zijn moeder vandaan en kwam trompetterend en zwaaiend met zijn slurf op de impala’s of. De impala’s sprongen we meters hoog door hun schrik reactie. Pal voor onze auto, over de motorkap. Het olifantje had de tijd van zijn leven. Telkens als het weer gelukt was ging het weer verstoppen achter de moeder, en ging het zelfde trucje doen bij de volgende nietsvermoedende dorstige dieren.

We hebben er net zolang gestaan totdat alle olifanten in bad hebben gezeten en vervolgens zichzelf hebben voorzien van een paar scheppen stof waarna ze goed beschermt zijn tegen de brandende zon, en met z’n allen verdwenen in de bossen van Etosha. Voldaan vervolgden we onze tocht richting de camping, waar we de rest van de dag hebben vertoefd aan het zwembad. In de avond hebben we nog even aan de waterhole gezeten dat aan de camping grenst, maar dit was de minste tot nu toe. Veel hoog riet op de voorgrond waardoor je maar een deel van het water ziet. Dat zal ook de reden zijn waarom we het hele plekje voor ons alleen hadden. We hebben nog een schouwspel mogen aanzien van zebra’s die succesvol werden bejaagd door een groep hyena’s. Oh, en een neushoorn.
Ons laatste nachtje in Etosha zit er helaas op. Maar we mogen niet klagen. wat hebben we onverwachts veel gezien. Tijdens het opnoemen en noteren van alle dieren komen we tot de conclusie dat we al 4 van ,,The big five” hebben gezien. Hmmmm…. Ondanks dat we daar totaal niet mee bezig waren, willen we die nu toch wel erg graag compleet maken. Let’s go see the buffalo! We doen in de ochtend nog een laatste game drive met een gids in de hoop daar de buffel te gaan zien. Maar de gids weet ons meteen te demotiveren door te vertellen dat de buffel hier eigenlijk helemaal niet zit. Hij leeft wel in Namibië, maar dan in het tafelberg N.P. Laat dat nou net onze volgende, en tevens laatste bestemming zijn. Zonder hoop op de buffel vervolgen wij onze ochtend drive. We zien wel wat dieren, maar nooit zoveel als we altijd zelf zien als we op pad gaan. Desalniettemin was het toch een leuke tocht met een gezellige gids en een prachtige zonsopkomst.
Na een verlaat ontbijt vertrekken we richting de uitgang van Etosha N.P. We hebben nog nooit zo langzaam gereden. Maar helaas zaten de 11 kilometer er binnen no time op. We motiveren ons met het doel de buffel te spotten bij de Waterberg. We dachten de camping al te hebben bereikt, maar die blijkt nog verder op de berg te liggen. Via een stijl met veel keien bedenkt weggetje bereiken we de receptie. Een mooie camping midden op een berg met een prachtig uitzicht over de Afrikaanse vlakte. Hier genieten we nog even van onze laatste dagen in Afrika.

De volgende dag zijn we vroeg uit de veren om ons richting de Waterberg te begeven. We hadden het idee hier een aantal wandelingen te gaan maken, het nationale park te bezoeken, en een beetje te relaxen aan het zwembad dat zich daar bevind. Het nationale park bezoeken mocht helaas niet op eigen gelegenheid, maar alleen onder begeleiding van een gids. Deze hebben we vervolgens geboekt voor drie uur in de middag. Dan verkennen we het terrein om te kijken waar de wandelingen beginnen. Maar van dat idee stappen we ook snel af. Het hele kamp is omcirkeld door bavianen. Op de naastgelegen camping is geen tent of camper te zien. Overal bavianen. In de prullenbakken, op de barbecues zelfs de toiletgebouwen zijn veroverd. We besluiten dan maar om te kijken hoe het bij het zwembad vergaat. Gelukkig, deze is baviaan vrij. En kunnen we veilig tot aan de game drive vertoeven.

Rond drie uur in de middag begeven wij ons richting de receptie voor de game drive. We vertrekken met een gids richting de grote Waterberg en gaan deze vervolgens per auto op. We stoppen bij een uitkijk punt. Doormiddel van boomstammen is er een soort bunker gebouwd om ons te beschermen tegen de dieren. Helaas valt er niks te zien, en vertrekken we alweer na een half uurtje fluisteren en hopen op de buffel. Op naar de volgende plek. Tijdens de rit zien we nog een groep sabel antilopen. Deze stonden ook nog hoog op onze lijst. check!
Eenmaal aangekomen bij de volgende plek vallen we weer met onze neus in de boter. Een grote groep buffels. Drieënveertig stuks welteverstaan. Een prachtig gezicht. Het ene moment knuffelen ze met elkaar, het volgende moment vechten ze met elkaar. We hebben ongeveer drie kwartier zitten te genieten waarna we weer verder moeten gaan. De zon gaat onder, dus het word alweer frisjes. Tijdens de rit terug naar de auto staat er nog een Luipaard langs de weg om ons uit te zwaaien. Wat een geluk. Drie luipaarden gezien in vier dagen tijd. Een mooi einde aan onze laatste dag Namibië.

De volgende ochtend slapen we rustig uit. Vandaag zullen we vertrekken richting de hoofdstad Windhoek om daar onze reis tot een goed eind te brengen. Onderweg kopen we nog voor tien kilo aan souvenirs in het stadje Okahanje. Daarna vervolgen we de reis richting Windhoek. De kilometers gaan veel te snel. Voor we het weten is het natuurlandschap ver achter ons, en begeven we ons in de stad. We laten de auto wassen en pakken de tassen in voor de reis terug naar Holland. In de avond nog lekker een pizza eten en dan ons nestje in. En tsjah, dan de laatste dag. Hierover valt helaas weinig spektakel te vertellen. Ontbijt, auto inlever zonder enig krasje te hebben opgelopen, en op naar het vliegveld. Inchecken, nog meer souvenirs kopen, en boarden.

Vaarwel Namibië. Wat hebben we van jou en je natuur genoten!!

 

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: